Column door Lonneke Balder

Het corona-effect

“Inmiddels zitten we in week 6. Het onvoorstelbare nieuws van de scholensluiting werd met ons gedeeld in de persconferentie van 15 maart. Wat doet dit met ons? Hoe gaan we hier mee om? ”

Het mooie is dat we in het onderwijs allemaal vooral heel praktisch zijn. In no-time hadden we een route uitgestippeld. Taken verdeeld en ingezet op kwaliteiten. Ook nu blijkt weer hoe flexibel onderwijsmensen (kunnen) zijn. Het gevoel overall de eerste weken was niet zo zeer angst, maar vooral trots… Trots op het feit dat het ons lukt ook onderwijs op afstand te geven. Trots op het feit dat je, ook op afstand, het verschil kunt maken voor kinderen.

Groeien Nu, nog meer dan ooit, realiseer ik me dat leerkracht zijn vooral draait om voorwaarden scheppen. Optimale voorwaarden. Voorwaarden scheppen waarin een kind kan leren. Natuurlijk het liefst op school, in de unit of de groep. Maar is dit noodzaak? Leert deze hele situatie ons niet dat jij er als leerkracht niet per se fysiek bij hoeft te zijn om een kind te laten leren en groeien? Sterker nog: Groeit een kind nu niet nog veel meer op het gebied van eigenaarschap, eigen regie en discipline? Een vraag waar ik niet direct antwoord op heb, maar wel een vraag die prikkelt! Ligt in dit hele proces niet ons antwoord voor de enorme tekorten aan collega’s en de uitdaging die daarbij komt kijken. We worden uitgedaagd anders en meer na te denken. Leren wij niet veel meer los te laten nu? Patronen te doorbreken? Te vertrouwen dat, als jij de voorwaarden goed schept (zelfs op afstand) een kind leert. Op een andere manier natuurlijk. Maar is anders minder of meer of…. Onderwijs is zo veel breder dan school!

Driehoek Het is mooi te zien hoe betrokken ouders zijn. Ze zijn, meer dan ooit, verbonden met de leerstof. Ouders hebben heel andere contactmomenten met hun kinderen dan gewoonlijk het geval is. Ervaren samen met hun kinderen successen: “Hoera, die deelsom lukt eindelijk!” maar ook dieptepunten: “Ik krijg ‘m echt niet aan het werk hoor…” Door dit te delen met ons, door hier over te sparren in de driehoek kind-ouder-school, doen we dit ook echt weer samen. Ik vind het prachtig te zien wat voor een enorm mooie initiatieven ontstaan in deze tijd. De hulp die men elkaar biedt. Ook ouders onderling die elkaar helpen.

Het onderwijs is anders op afstand, dat zijn we met elkaar eens. Maar de (digitale) stappen die we nemen zijn enorm. En niet alleen wij. Ook alle organisaties om ons heen doen hun bijdrage. Kinderen krijgen misschien niet hun reguliere lesje op school mee, maar door alle ontwikkelingen krijgen ze wel hun lesstof mee. En misschien nog wel meer. Ook vanuit huis. Een collega gaf het voorbeeld dat haar dochter alle dagen met haar kinderen even buiten is. De kinderen zijn zich nog nooit zo bewust geweest van de bloesem die nu bloeit en zijn nieuwsgierig naar wat daar straks op de plek van die bloesem groeit. De kinderen krijgen echt hun bagage wel mee.

Vruchten plukken We lijken nu opeens zonder eindtoets te kunnen. En zonder centraal schriftelijk examen op het V.O. Laten we eens nadenken over alles wat we tot een week of zes geleden voor noodzakelijk hielden, en bedenken dat het de afgelopen weken meestal ook heel goed ging. Ik hoop dat we hier in de toekomst onze vruchten van kunnen plukken. Dat we andere keuzes maken. Zonder angst het vertrouwde los te laten. Ik ben benieuwd naar het corona-effect.