Dichter bij elkaar

Microsoft Teams, Social schools, de nieuwsbrief, mailen, bellen. Het zijn allemaal manieren waarop we proberen contact te houden met onze leerlingen. Als het een niet lukt, dan proberen we het volgende. Maar wat als je op geen van deze manieren contact kunt maken met een gezin?

Welkom!

Voorzichtig bel ik aan. De deur gaat open, ik word herkend en word hartelijk ontvangen. Ze zijn oprecht blij om mij te zien en ik ben opgelucht dat ik niet ongelegen kom. Meteen komt er allemaal eten op tafel; fruit, chocola, koekjes, chipjes en andere hapjes. We praten over het Coronavirus en over hoe het met iedereen gaat. Af en toe moeten we wat we elkaar vertellen, met Google Translate vertalen van het Nederlands naar het Arabisch en andersom. Maar dat maakt het niet minder gezellig. Wat voel ik me welkom bij deze gastvrije mensen. Na twee uur op bezoek te zijn geweest, besluiten we dat het contact het makkelijkst verloopt door elkaar geregeld te zien en dus spreken we af dat ik een week later weer kom. Er wordt gevraagd of ik blijf eten. Natuurlijk blijf ik eten, gezellig! De week erna voel ik me weer zo welkom. Er is uitgebreid gekookt en ik eet de heerlijkste gerechten. We praten over van alles en genieten van het mooie weer in de tuin. Het wordt veel later dan gepland. Het was weer heel gezellig en ik voel me dankbaar dat ik dit gezin van zo dichtbij mag leren kennen. Als ik thuiskom bedenk ik me dat het Coronavirus niet alleen last, narigheid of moeilijkheden met zich meebrengt. In sommige gevallen brengt het ook mensen - met gepaste afstand - dichter bij elkaar.

Nicole Bais Schoter Duijn