Thuisonderwijs in groep 4-5

Door Elise De Lange

Donderdagochtend 12 maart zit ik met mijn leerlingen in een grote kring. Met de ontwikkelingen en persconferenties van de afgelopen dagen is er behoefte aan gesprek. ‘Ik mag nu niet meer voetballen!’ ‘Ik zou naar een concert dit weekend!’ De frustratie en het algehele baalgevoel heerst in de groep. Als ik dan voorzichtig breng dat er een mogelijkheid bestaat dat de scholen ook moeten sluiten, roept één leerling al gelijk uit dat hij nu al uitkijkt naar een extra maandje vakantie. Dat viel even vies tegen. ‘Wat zegt u nu juf? Thuis...werken?’

Een wereld open Maandag 16 maart was het natuurlijk al gelijk zover: de kinderen bleven thuis en wij kregen de schone taak om het thuisonderwijs op poten te zetten. Het raamwerk hadden we al snel met het team opgezet. Dankzij de goede tips van onze collega en bovenbouwcoördinator Jacqueline, kropen alle collega’s achter pc’s om daar hun ‘classroom’ in te richten. Waar bij de bovenbouw al het een en ander bekend was (de omgeving van google classroom en snappet via een browser in plaats van op een tablet), ging er voor de middenbouwers een wereld open. De middenbouwers én hun ouders natuurlijk welteverstaan.

Afvinken is geen lesgeven De eerste periode was het voor ons allemaal enorm zoeken. De basis was al snel gelegd door op Snappet lessen klaar te zetten en dit met de kinderen te delen via Classroom. Een beetje afvinken wie zijn werk af heeft, dat is geen lesgeven. Zowel de kinderen als ikzelf hadden behoefte aan meer. Laten we eerst eens instructies gaan geven! De eerste week kwamen er al zoetjesaan youtubefilmpjes online waarop hun vertrouwde juffen zo goed en kwaad als het ging (met papieren achter zich op de muur geplakt) instructies gingen geven. Maar dit was zo amateuristisch, het moest toch beter kunnen? Er werd een app gevonden, waarmee je jouw scherm kunt filmen en tegelijk het beeld van commentaar kunt voorzien. Geweldig om zo de opdrachten van Snappet te bespreken, of een instructie of dictee via een Gynzy-bord te maken. Snappet is bijgesprongen en heeft een chatfunctie ontwikkeld. Top! Nu kunnen kinderen zelf aan de bel trekken als ze hulp nodig hebben in plaats van hun ouders via Parro berichten te laten versturen! Redden ze het nog niet met een paar tips? Ik stuur ze zo een Google Meet-link in de chat, en we gaan al videobellend verder.

Microfoon uitgeschakeld Inmiddels heb ik mijn draai wel gevonden. De dag van tevoren spreek ik alle filmpjes in, zet ik de lessen klaar op Snappet en zorg ik dat de kinderen kunnen beginnen wanneer ze willen. Sommigen beginnen al om 8 uur om te voorkomen dat websites overbelast raken. Om half 10 en kwart over 10 spreek ik zowel groep 4 als 5. Een aantal heb ik dan al op de chat gesproken, een aantal zijn net aan hun werk begonnen. Microfoons bij aanvang uitgeschakeld, en ik kan even de mededelingen doen. Daarna is nog even tijd voor praatje pot. De kinderen die verlengde instructie willen, hebben dit al gemeld en weten dat ze over een minuut of 5 geholpen worden. Even de microfoon aan en gelijk uit als je uitgepraat bent; ik hoef niks meer uit te leggen!

Samen lunchen ‘Juf? Kunt u zo nog een videobellink maken? Ik wil graag vandaag samen met mijn vriendinnen lunchen.’ Zo gepiept. ‘Oh juf? En met wie gaat u dan lunchen? Komt u dan met mij videobellen?’ De weken vliegen voorbij. Een raar idee dat we na deze week twee weken meivakantie hebben. Het beetje contact wat we nu hebben, zal dan waarschijnlijk tijdelijk helemaal wegvallen. Ik vind het jammer, zit net lekker in m’n flow, maar voor veel ouders denk ik dat zij echt toe zijn aan een adempauze. Een aantal moeders die ik heb gesproken, willen het zo graag goed doen, dat zij inmiddels een beetje op hun tandvlees lopen. Een luisterend oor doet vaak al een hoop goed. En daarna? Dat gaan we deze week ontdekken. Hoe fijn het is dat de techniek van vandaag de dag dit alles mogelijk maakt? Ik las ergens een citaat dat alle middelen van de leraren worden afgenomen. Geen lokaal, geen boeken, geen instructiemateriaal, geen leerlingen voor je neus. En toch, door het enthousiasme en de creativiteit van leerkrachten, voelen wij ons niet terneergeslagen, maar pakken wij binnen een dag de draad op. Daar mogen we met z’n allen echt supertrots op zijn. Toch kan ik ook niet wachten om de meest basale dingen weer te mogen doen. Al is het alleen maar dat broodje eten in de klas. Samen.