Zo kan het ook…

Niet lang na de oprichting van Kopwerk maakte een groep van zo’n 25 medewerkers de oversteek naar de Verenigde Staten, om te leren van de manier waarop daar het onderwijs werd vormgegeven. Meer verbindend zou het zijn, inclusiever.

Tijdens een gesprek kwam de vraag op tafel hoe zij omgingen met kinderen die iets eigens nodig hebben. De bestuurder gaf het voorbeeld van een autistische jongen – Jeffrey – die ze de afgelopen jaren gewoon op school hadden weten te houden, terwijl dat best ingewikkeld was. Dat nu de volgende uitdaging was om die ook op het voortgezet onderwijs te laten functioneren en wat ze daaraan deden. En hoe iedereen rondom Jeffrey daarbij betrokken was.


Dat willen we wel eens zien

“Dat was een mooi verhaal. Maar dat zouden we natuurlijk wel eens in de praktijk willen zien” was ons antwoord. De bestuurder keek in haar agenda en zei: “Dat komt goed uit, want vanmiddag is er een gesprek over Jeffrey. Wil je mee?” Een paar uur later rijden we 60 kilometer naar het gesprek. Daar aangekomen zit een aantal mensen rondom een grote tafel met een prachtige schaal fruit en voor iedereen wat te drinken. De vraag van die middag was Hoe kunnen wij er samen voor zorgen dat Jeffrey ook op het VO gaat functioneren? Want vanzelf zal dat niet gaan.


Wekker

Een van de aanwezigen was het jongere zusje van Jeffrey. Zij maakte meteen de geweldige opmerking “Nou, dan zal hij eerst maar eens moeten leren op tijd z’n bed uit te komen. Want dat is nogal een probleem!” Degene die het gesprek leidt neemt het zusje serieus en vraagt door. “Nou, dan moet hij een wekker hebben,” zegt het zusje. “Heb jij een wekker?” vraagt hij. “Ja hoor,” zegt ze, “maar dat moeten we dan wel goed oefenen, want dat gaat niet vanzelf goedkomen…” “Nou, als jij nou je wekker geeft aan Jeffrey, en jullie gaan samen oefenen, dan gaan we kijken of dat lukt.” En op het whiteboard werd geschreven: Zusje levert wekker.

10 keer oefenen

Het volgende probleem was dat Jeffrey zelf naar school zou moeten. Dat was een probleem, want als dingen anders gingen dat hij gewend was, raakte Jeffrey in opperste paniek. “Hoe kunnen we hem nou leren om naar de schoolbus te gaan, om mee te gaan, om op de goede plek uit te stappen en dan daadwerkelijk naar school te gaan. Als hij niet oefent, wordt dat niks.” “Nou,” zegt de sportcoach van zijn basketbalteam, die aanwezig was omdat Jeffrey hem vertrouwde en ze dachten als iemand wat bereiken kan met Jeffrey dan moet hij dat zijn “dan ga ik de komende weken 10 keer met Jeffrey die route oefenen, zodat hij het daarna zelf kan.”


Samen sterk

En zo ging dat gesprek door. De basisschool die uitlegde wat de ‘Do’s and don’ts’ waren om ervoor te zorgen dat Jeffrey kon functioneren. De collega’s van het VO die dat meenamen als ‘gebruiksaanwijzing’ naar hun school. De moeder die gevraagd werd of ze hulp nodig had om ervoor te zorgen dat ze Jeffrey op tijd bij de bus te krijgen. En uiteindelijke zaten alle mensen om Jeffrey heen om ervoor te zorgen dat dat zou gaan lukken. Het was prachtig om mee te maken en de gedachte ging door ons heen: “Bij ons doet een externe een onderzoekje, en dan komt iemand vertellen wat er met het kind is en hoe het moet. Hier werd gewoon gedacht in oplossingen. Wat is er nou echt nodig om dat goed te laten gaan.” Een heel mooie manier van elkaar serieus nemen. Ouders, school, sociale omgeving. Dat heeft ons enorm geraakt, en gesterkt in de gedachte dat je samen veel kunt bereiken!

deel dit artikel: