Column door John Deckers

Over wollen sokken, zwevers en andere tragische gelukszoekers

Eerst maar eens beginnen met een biecht...: Ik heb lang een beetje moeite gehad met het woord geluk. Geluk had voor mij een hoog wollen sokken gehalte. Geluk was toch vooral een woord voor ‘softies en zwevers’. Ik ben meer opgevoed met twee benen op de grond en gewoon doen.

(Dat laatste was en is al moeilijk genoeg voor mij. Als de klemtoon tenminste ligt op het gewoon, want het doen is minder een probleem.)

In ieder geval was denken over geluk in mijn opvoeding geen item. Ik moet dan ook eerst langs mijn mentale modellen om bij geluk te komen, bedenk ik me nu, en dat is soms van au, au …


Want overal waar ik tegenwoordig kom loop ik tegen geluk aan. Je hebt geluksfabrieken, gelukskoffers, wethouders van geluk, en zelfs een heuse gelukprofessor die ook een keer bij de Kopwerk/Schooltijdag op bezoek kwam en nog indruk maakte ook.

Dat komt allemaal bovenop de gelukssteen die al duizenden jaren aan een ketting om de nek van mensen hangt en je zo van geluk voorziet. Als je erin gelooft natuurlijk.

Maar ja, wij waren van ‘doe maar gewoon’ en dan kreeg je geen gelukssteen. Dus naar klavertjes vier moest ik zelf gaan zoeken.


Boven deze column staat: ‘Over wollen sokken, zwevers en andere tragische gelukszoekers.’ Eigenlijk zou er moeten staan: ‘Geluk als motor van duurzame verandering’. Maar ja, misschien was je dan meteen gestopt met lezen. En columns willen nu eenmaal gelezen worden.

De uitspraak die eigenlijk van de redactie boven deze column hoort te staan is van Tex Gunning van AkzoNobel. Je denkt bij hem niet meteen aan een zweverig type, maar Tex Gunning weet haarfijn dat gelukkige medewerkers ook creatieve en productieve collega’s zijn. Het zijn de mensen die het uiteindelijk samen doen. Of laten, en dan heb je een probleem. We zeggen dan een organisatieprobleem, maar we bedoelen een motivatie probleem. Maar dat zeg je natuurlijk niet.



Ik ben aanhanger van ‘de Onderstroom’: echte aandacht voor elkaar!

We laten zien dat collega’s die mee produceren en mee verantwoordelijkheid nemen samen verder komen. Jammer is dan wel dat je als bestuurder vaak als wollen sok gezien wordt. Hij besluit niks zelf! Jammer, maar als we door ‘wie het weet mag het zeggen’ samen rijker worden, dan ben ik bereid om deze wollen sok voor lief te nemen. Dat ‘samen produceren’ geeft veel energie. En kijk, daar word ik dan gelukkig van..!


Hoe kom je aan je energie? Een belangrijke vraag. Want leiderschapstrainer Remco Claassen zegt: “Als je geen energie uit jezelf kunt halen, kun je alleen nog maar proberen het uit de ander te halen en dan word je een zuigende zeikerd, een sfeerspons.” Iemand die op termijn door iedereen wordt ontweken, omdat alleen al in jouw omgeving verkeren, iemands dag kan verpesten. Dat is niet wat je wilt. Dus neem verantwoordelijkheid als reisleider van je leven en vul je koffer met alles wat je waard bent.

Geluk als motor van duurzame verandering. Dat wens ik ons allen toe! Zowel in ons persoonlijke als werkzame leven. Met dit thema durven we het magazine zelfs in de zomervakantie uit te brengen.

Veel leesgeluk!


John Deckers