Oplaadstation Kopwerk / Schooltij

Tips van John Deckers
en Lonneke Balder

Oplaadstation van Lonneke

Dat is nogal wat. ‘Wat is jouw oplaadstation Lonneke?’ Dat zet je wel aan het denken. Net zoals bij je Sinterklaas-lootje, waar je je hobby’s moet opschrijven. Een vrouw in het onderwijs, een jong gezin, een opleiding… Is daar wel tijd voor dan, hobby’s? Ja zeker! Alleen niet definieerbaar onder één noemer. Natuurlijk sport ik. Ik zou dat alleen geen hobby willen noemen. Alsjeblieft niet. Punniken, haken, knutselen en breien zijn ook niet echt mijn ding. Of moet ik zeggen: écht niet mijn ding?


Geluksmomentjes
Waar laad ik dan van op? Daarover nadenkend zijn dat toch echt mijn ‘geluksmomentjes’. Geluksmomentjes met mijn gezin, mijn familie en mijn lieve vrienden om me heen. Het zit ‘m in het ‘samen.’ Samen lekker eten, samen een wijntje, samen lachen, samen discussiëren, samen filosoferen, samen dromen, samen reizen. Samen zijn!

Samen reizen
Vooral dat samen reizen is een oplader, waar overigens het andere ‘samen’ ook weer volop naar voren komt. Reizen naar bekende en minder bekende plekken. Samen uitvinden en ontdekken. Het mooie van het thema ‘vertrouwen’ komt ook voor mij, voor ons, echt naar voren in het reizen. Vertrouwen in mensen, waar ook ter wereld. Ervan uit gaan dat ieder mens goed is en dat ook zien op je reis. Ieder mens op zijn eigen wijze. Zo mooi! Niet op een naïeve manier, maar op een ontdekkende manier. Aftasten en ervaren en dat dan delen met degenen die je lief zijn. En daar dan ook echt de tijd voor hebben. Er samen van leren…

“Samen in de tuktuk Bangkok onveilig maken…
Absoluut geluksmomentje!”

Kinderboek

Daarnaast kom je op reizen ook toe aan dingen die er thuis bij inschieten. Zo gaat er een volle e-reader mee, probeer ik altijd een aantal duiken te maken, gaan we op hikings en zijn we veel op het water te vinden. Ook het filosoferen en dromen komt volop naar voren tijdens het reizen. Zo droom ik al jaren over een kinderboek schrijven (welke juf niet?) over de reizen die ik gemaakt heb. Voor het slapengaan van onze kinderen lezen we altijd voor of ik vertel een verhaal. Altijd hetzelfde verhaal over een piloot die ons de wereld rondbrengt. Het begint hetzelfde, de bestemming is altijd anders en het eindigt altijd weer hetzelfde. We landen weer in Nederland en zijn zo moe. Dat het nu toch echt tijd is om te gaan slapen (Weer zo’n geluksmomentje samen…) Dat boek ga ik dus ooit schrijven. Tot die tijd (en dat is mijn tip naar eenieder) droom en filosofeer ik erover verder. Want ook daar laad ik dus van op!

Oplaadstation van John

Houd de zaag scherp**
Mijn werk als bestuurder bij Kopwerk en Schooltij vind ik ontzettend boeiend. Ik krijg veel energie van het werk dat ik mag doen. Om te voorkomen dat 'werk' alles opslokt vind ik het ook heerlijk om andere dingen te doen. Zo probeer ik de zaag scherp te houden (een van de zeven eigenschappen van Covey).


Opladen doe ik op vele manieren maar deze wil ik jullie niet onthouden: Al vele jaren houd ik mij bezig met de zwemsport. Naast (inmiddels onlangs afgetreden) voorzitter van de zwemvereniging ben ik trainer en coach geweest bij de afdeling jeugdwaterpolo (MSV Zeemacht Den Helder). Niet dat ik nu zoveel verstand had van waterpolo maar meer omdat ik er via mijn kinderen gewoon was ingerold (of ingeluisd :-)? ).

Wat ik zo leuk vind is dat ik begonnen ben bij de jongste pupillen als trainer en assistent-coach. Bij deze groep kinderen waren duidelijke instructies nodig en moest je de kinderen veel begeleiden maar ook opvoeden. Kinderen leren omgaan met (soms heel erg) verliezen, winnen. Met blijdschap, pijn en verdriet. Jij moet ervoor zorgen dat je er bent als ze je nodig hebben. Veel vertrouwen geven (ik ken je, je kunt het, doe het maar… herkennen jullie deze slogan?). Ik heb van die tijd geweldig genoten maar ook ontzettend veel geleerd.

Inmiddels heb ik deze groep zien (op)groeien en ook moeten loslaten. Vorig jaar stroomden de meesten van 'mijn' groep door naar de heren. Ik dacht toen dat het goed was om afscheid te nemen (met pijn in het hart). Maar wat bleek: deze jonge volwassenen vroegen of ik als teammanager bij ze wilde blijven. Ik was aangenaam verrast. Op dit moment ben ik dus teammanager bij de Heren (2e team). Maar inmiddels zijn we alweer vele wedstrijden verder. Ik hoef ze niet meer te vertellen wat ze moeten doen (hoef ik ook niet te proberen want dan duwen ze me zo kopje onder…).

Ik ben dienstbaar en zo nodig steun en toeverlaat als de emoties (te) hoog op lopen. Waterpolo is namelijk geen ballet maar een fysiek zware (en prachtige) zwemsport waar onder water ook wel eens wat gebeurt (De Onderstroom…). Het is heerlijk om niet de 'baas' te zijn van iets en gewoon aan de badrand de flesjes water aan te geven aan de gladiatoren. Om te dollen en na afloop van de wedstrijd bij de KFC o.i.d. met veel humor te evalueren.


Mijn tip is dan ook: Voor-zover je dat nog niet gedaan hebt: Je kan de zaag ook scherp houden door in een totaal andere rol en/of wereld te stappen, doe eens iets anders. En heb vertrouwen in jezelf dat je dit kunt!


Deel dit artikel: