VERHAAL VAN DE MAAND

Bij de hand nemen

Ik loop op een markt in een kleine plaats aan de rand van de woestijn. Het gebied heet Binnen Mongoliƫ en hoort bij China. Volgens de reisgids kwamen hier vorig jaar zegge en schrijve zestien toeristen in een gebied dat vele malen groter is dan Nederland. Dat er geen toeristen komen is niet zo verrassend als je bedenkt dat Binnen Mongoliƫ vrijwel geen wegen heeft en bijna helemaal uit de zandheuvels van de Ghobi woestijn bestaat. De mensen op de markt kijken mij allemaal aan en glimlachen een beetje verlegen. Je hoort ze bijna denken: Wat komt die lange witte man met dat fototoestel hier nu doen?


Opeens voel ik dat mijn hand stevig wordt vastgepakt door een meisje. Ze trekt mij mee over de markt. Ik ben even in verwarring. Is dit wel normaal? Krijg ik hier straks geen grote problemen? Toch loop ik met haar mee. We komen al snel bij een huis. Ze doet de deur open en daar zit een oude man. Ze spreekt met hem in een voor mij onbegrijpelijke taal. Ik begrijp uiteindelijk dat ze die vreemde witte man graag aan haar opa wilde laten zien. Opa lacht mij toe met ogen waar de staar van af straalt. Het meisje wijst op mijn fototoestel. Ze willen op de foto. Dat doe ik vanzelfsprekend graag. Ik laat ze het resultaat zien en opa en kleindochter stralen. Ik mag niet weg zonder wat te drinken. Ook de buren worden nog snel even gehaald. Een uur later kost het mij veel moeite om weg te komen. Een bijzondere ervaring en een mooie herinnering rijker.