AUTO-wat?!

AUTOPOIESIS!

Eind juni 2013 werd ik uitgenodigd om op een zonnige en warme vrijdagmiddag te komen luisteren naar Guus Geisen. Op de terugweg merkte ik dat ik was geraakt door het verhaal en later ook door het boek ‘Autopoiesis. Perspectief op duurzaam betekenisvol onderwijs.


Het gaat over kinderen, mensen en onderwijs in de huidige samenleving. Over onze wereld waar wij met elkaar verantwoordelijk voor zijn. Over kinderen die nieuwsgierig zijn en blijven doordat zij ruimte krijgen en de tools krijgen aangereikt om zich te ontwikkelen.

Leonie de Haan

over Autopoiesis

Herkenning

Voor mij was het direct een wereld van herkenning. Dit is hoe het onderwijs moet worden ingericht en waar wij op school al mee begonnen waren. Tegelijk vroeg ik me af hoe dat mogelijk was omdat ik nog nooit van Autopoiesis gehoord had.


Blauwdruk

Dat is meteen het mooiste én het lastigste van Autopoiesis. Niemand vertelt wat je wel of niet moet doen. Er is geen blauwdruk of voorbeeld dat gevolgd moet worden. Er bestaat geen format, geen vaste cursusonderdelen of stappenplan. Er is wel een basis. Dat zijn de kinderen die dagelijks aan ons worden toevertrouwd. Kinderen die willen leren en plezier willen hebben met elkaar. Kinderen die ons regelmatig op andere gedachten brengen door een onverwachte opmerking of door een onconventionele oplossing voor een probleem.


Diepe wens om te leren

We willen een passend en betekenisvol aanbod aan onze kinderen doen. Een les is betekenisvol voor kinderen wanneer zij de zin ervan inzien en/of wanneer zij zelf een keuze kunnen maken, inspraak hebben. Dan ontstaat een diepe wens om iets te leren, waardoor betrokkenheid wordt verhoogd, wat weer een positief effect heeft op de opbrengsten.


Om collega’s en uiteindelijk kinderen hierin te helpen wordt door Guus Geisen gebruik gemaakt van veel verschillende nieuwe en bestaande theorieën en tools. Hierbij gaat het over het inzetten van mindmaps, meervoudige intelligentie, de gedragspatroongrafiek, de relatiecirkel maar ook het breinleren heeft een plaats binnen Autopoiesis. Voor zowel de collega’s als de kinderen gaat het om eigenaarschap en ontwikkeling van talenten van en voor jezelf, de ander en het team.


Worstelen

Om deze ontwikkeling te laten groeien en te borgen maken wij gebruik van het bord in onze teamkamer, hier visualiseren wij onze ontwikkelingen. Autopoiesis is de verbindende factor. Leren van en met elkaar, wat vooral plaatsvindt tijdens momenten van reflectie maar ook wanneer je als persoon of als team aan het ‘worstelen’ bent. Dit maakt dat ons pad niet uitgestippeld is. Een deel van het doel staat vast, we willen naar leerlinggestuurd onderwijs en gaan samen op weg. Om samen te leren, te ontdekken, ons te verwonderen en te genieten! Net als kinderen leren ook wij van onze fouten en worstelingen en hebben we de kans en de mogelijkheid om het nog een keer te doen!