Juf Mariken zingt met vluchtelingen-kinderen op Lesbos

Interview door Yvonne de Jager,
De Bruinvis en Durperhonk op Texel

'Een Rijnlander is een echte vakman.
Hij weet hoe hij zijn vak moet uitvoeren en wat de klant nodig heeft.
Maar hij is geen solist
.'


De Rijnlandse traditie staat voor Vakmanschap, Verbinding en Vertrouwen (de 3 V’s). Waar als vierde item vaak Inspiratie aan wordt toegevoegd.

Misschien kan dit inspirerende voorbeeld jullie helpen de Rijnlandse manier van denken te vertalen naar je eigen werkomgeving.

In het onderliggende artikel lees je:

  • hoe een vakvrouw in hart en nieren, Mariken Stoverinck zich inzet voor de kinderen in het vluchtelingenkamp op Lesbos vanuit de stichting Connect by Music.
  • hoe de kinderen van alle scholen van Texel haar helpen om geld in te zamelen voor muziekinstrumenten voor deze kinderen.
  • hoe ouders, opa’s en oma’s de kinderen begeleiden bij het maken en bakken van allerlei lekkers. Om het vervolgens te kopen voor zichzelf of voor de kinderen.
  • hoe zij op hun beurt getrakteerd worden op een Wereldconcert
  • hoe haar presentatie de kinderen van onze scholen verbindt met de kinderen uit Europa
  • wat dat allemaal doet voor haar, voor de vluchtelingenkinderen van Lesbos, voor de vrouwen (meestal moeders) in het kamp, voor de docenten daar maar ook voor ons, voor mij….


Hieronder de samenvatting van een prachtig gesprek met Mariken Stoverinck, die gaat voor de verbinding, vanuit vertrouwen, als inspiratie voor ons.


Mariken, zou allereerst iets over jezelf willen vertellen. Wie ben jij als mens en als vakdocent?

‘In 2016 ben ik vanuit de Achterhoek voor de tweede keer naar Texel gekomen, om hier te wonen en te werken. Mijn man zou vanaf januari 2017 weer een baan krijgen op Texel en een half jaar eerder deed zich de gelegenheid voor mij voor om als vakdocent muziek aan te werk te gaan. Ik werk nu op 9 scholen; geef les in 43 klassen aan zo’n 1000 leerlingen.’


Wat maakt je vak zo mooi?

‘Met zo weinig zaaien, kun je zoveel oogsten…

Muziekonderwijs is meer dan een lesje opzeggen. Voor mij is het proces het allerbelangrijkste. Kinderen ruimte geven voor creativiteit. Als je creativiteit wilt stimuleren moet je kaderen. Geef ze vrijheid binnen duidelijke kaders, maar geef ze vooral het vertrouwen dat ze iets kunnen. Dit leidt tot verschillende uitkomsten.

De scholen vragen regelmatig om een mooi optreden. Hierbij wordt uniformiteit gevraagd. Hierdoor is er soms frictie tussen het product en het proces. Ik mag graag spelen met de kinderen tijdens een optreden. Laat ze maar de gebaren bij het lied verzinnen. Wat maakt het uit dat het twee keer hetzelfde gebaar is? Het gaat om de beleving'.


Als taal een probleem is, is muziek een heel goede drager

'Dat zien we in de Elmerklas, de taalklas voor kinderen die nog geen Nederlands spreken. Hier zingen we liedjes met veel herhalingen, waardoor spelenderwijs de taal geleerd wordt. Of liedjes met “als, dan”. “Als jij mij plaagt, dan ben ik verdrietig”.'

Muziek als middel tot leren

'Eigenlijk zit de truc van de muziek in dat wat Jille vanmorgen tegen mij zei, zonder dat ik het toen door had:

"Juf, ik heb dat liedje dat jij ons vorige week hebt geleerd, nog steeds in mijn hoofd!"

Het muziekje kan gewoon doorspelen, terwijl jij praat of slaapt of rekent of ...

Probeer dat maar eens met rekenen en topografie tegelijk!’

Connect by music, wat is dat voor stichting?

'Connect by Music zet zich in voor de duizenden kinderen die zitten opgesloten in vluchtelingenkampen, soms zelfs zonder hun ouders. Alles wat ze hadden is niet meer. De toekomst voor deze kinderen is onzeker en ze wachten soms al langer dan een jaar in zo’n opvangkamp.

Muziek maken werkt therapeutisch en geeft vreugde. Muziek verbindt en verbroedert. Muziek is de enige wereldtaal. Wat de stichting allemaal doet kun je vinden op:

www.connectbymusic.com .’

Hoe kwam je met deze stichting in aanraking?

'Via een vriendin. Zij heeft mij uitgenodigd om mee te gaan en iets te gaan doen voor deze kinderen. Wij waren wat ouder dan de meesten die zich voor deze projecten aanmeldden. Onze ervaring, maar ook het feit dat ik geschoold ben als stemcoach, heeft ervoor gezorgd dat wij toch werden uitgekozen om een bijdragen te leveren.

Gesteund door alle scholen van Texel (die weken konden we hier geen lesgeven) hebben wij dit kunnen doen. Op De Bruinvis werd dit als volgt medegedeeld aan de ouders via de nieuwsbrief:'

'In het kader van ons thema ”Een eigen plek” willen wij iets doen voor de kinderen op de wereld die geen eigen plek meer hebben. Die op de vlucht zijn, omdat er bijvoorbeeld oorlog is in hun land.

Onze muziekdocent, juf Mariken, gaat van 10 februari tot 1 maart naar Lesbos. Zij gaat daar muzieklessen geven aan vluchtelingenkinderen. Misschien heeft u afgelopen tijd over de vluchtelingenopvang in Griekenland en met name op Lesbos het één en ander op het journaal gezien. Duizenden kinderen zitten opgesloten in kampen… Muziek maken werkt therapeutisch en geeft vreugde. Muziek verbindt en verbroedert.

Muziek is de enige wereldtaal. Hier werkt juf Mariken aan mee.

Om muziekinstrumenten te kunnen aanschaffen is er geld nodig. Hier willen wij ons voor inzetten.

Daarom geven wij op woensdag 30 januari een Wereldconcert, dat in het teken staan van deze actie.'

Wat verwachtte je ervan?

‘Veel mensen wensten ons veel plezier daar. Dat vond ik in het begin gek. Ik ga er toch niet heen voor het plezier, dacht ik. Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik overtuigd werd. Ja, er is ellende, maar ik ga plezier brengen. Ik breng mijn plezier in muziek over, zodat zij hun ellende een moment kunnen vergeten.

De eerste dag dat je er bent denk je in “vluchtelingen”. De tweede dag denk je in namen, in mensen en in stemmen.’

‘De triestigheid is er wel. Dit merk je tijdens de Singing Circle, waarbij je begint met:

“Hello, how are you? Waarbij velen netjes antwoorden: I’m fine, maar waar één vrouw niets zegt en je aankijkt met een gezicht dat boekdelen spreekt. Nee, het gaat niet altijd zo lekker, maar de vrouwen zijn trots. Trots op hun kinderen. Wat ze naar elkaar uitten met een applaus.’


‘Wat ik doe is verbinden; wat ik krijg is vertrouwen; wat ik geef is inspiratie door het inzetten van mijn vakmanschap. Ik breng daar het plezier en hier het besef.’

Hoe heb je je inzet kunnen verduurzamen?

‘Ik heb vooral ook geprobeerd de Griekse docenten te inspireren en te scholen, zodat zij het werk voort kunnen zetten.’

Hoe rijk ben je teruggekomen?

‘Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb meer geoogst, dan gegeven.

Wat ik heb gekregen is vriendschap en intensief contact met de docenten daar. Eén van hen komt in juni twee weken naar Texel om te ervaren hoe het werken hier is, zowel in het basis- als in het voortgezet onderwijs.'

Na je terugkomst heb je presentaties gegeven op verschillende scholen. Hoe is dat ontvangen?

‘Veel kinderen waren erg onder de indruk. Het riep ook veel vragen op bij ze. Kinderen die zelf gevlucht zijn en inmiddels op Texel wonen, gaan voor het eerst vertellen over wat zij hebben meegemaakt. Soms lopen de emoties dan hoog op, zowel bij hen als bij mij. Hoe mooi is het om dat te kunnen delen met elkaar.’

Ik heb veel energie gegeven, maar er ook zoveel voor terug gekregen!



Tot slot. Wat doet dit gesprek met mij?

Wat een mooi gevoel heb ik overgehouden aan ons gesprek. Mariken, ik heb je beter leren kennen als mens en als vakvrouw. Ik ben trots, trots op jou, trots op Texel, waar we samen verantwoordelijk zijn voor alle kinderen. Ook voor die kinderen die op de vlucht zijn, die een veilige plek verdienen. Ik heb vertrouwen in een toekomst waarin dromen uitkomen. Vergeet dus vooral niet te dromen!

Voor wie nog geen genoeg heeft van alle verhalen van Mariken over Lesbos en Connect by Music: bekijk de korte documantaire ' Vluchten in muziek'