Thema “Levenswijsheid”

Levenswijsheid koppelen we vrijwel automatisch aan het hebben van een respectabele leeftijd. Je moet wel een aardige poos geleefd hebben wil je enige levenswijsheid hebben opgebouwd. Wijsheid krijg je immers door ervaring.
Toch kunnen we vanuit ons beroep in de omgang met kinderen voorbeelden kunnen geven van jonge mensen op onze scholen die soms getuigen van een behoorlijke dosis levenswijsheid.
Vaak bouwden ze die wijsheid op tegen wil en dank: opgroeien in een ontwrichte thuissituatie bijvoorbeeld, maakt een kind al op jonge leeftijd volwassener dan leeftijdsgenootjes.


In het Christendom, maar ook in het Humanisme is wijsheid een van de vier ‘kardinale deugden’. Dat zijn deugden waar alles in het leven om draait. Het gaat dan over

· Prudentia, dat is voorzichtigheid – verstandigheid – wijsheid;

· Iustitia, waarmee rechtvaardigheid en rechtschapenheid wordt bedoeld;

· Fortitudo, wat staat voor moed – sterkte, en tenslotte

· Temperantia, wat wil zeggen matigheid – zelfbeheersing.

Je kunt zeggen dat (levens)wijsheid mede je identiteit bepaalt.


Het maakte koning Salomo onsterfelijk toen hij niet om rijkdom of macht vroeg, maar juist om wijsheid.

Levenswijsheid wordt gezien als de kunst om in alle levensomstandigheden juist te oordelen of te handelen.

Het is een moreel kompas en dat hebben we in ons werk absoluut nodig.

Door Harry Toebes